Elbląski bohater zaczynał w legionach

Bronisław Jan Schlichtinger,

kawaler dwóch Krzyży Orderów Virtuti Militari

oraz czterech Krzyży Walecznych, przyjechał po wojnie do Elbląga z oflagu. Karierę rozpoczął w Legionach Polskich.

Bronisław Jan Schlichtinger żył w ciekawych, ale i niebezpiecznych czasach. Wystarczy spojrzeć na daty

urodzin i śmierci, wyryte na jego nagrobku na cmentarzu Agrykola. Przyszedł na świat w Stanisławowie

29 sierpnia 1900 roku. Zmarł 3 grudnia 1989 roku w Elblągu. Mija więc już ponad trzydzieści pięć lat,

jak nie ma Go wśród nas.

Na pochwałę zasługuje...

Bronisław Jan był jednym z tych, którzy pragnęli dorównać poprzednikom. Na wojnę wyruszył ze swoim

pułkiem, już 10 listopada 1918 roku, pod Przemyślem wziął udział w walkach z Ukraińcami. Dwa dni

później żołnierze zdobyli mosty na Sanie oraz Przemyśl. Następnie pojechali na odsiecz Lwowa. 22

listopada 1918 roku miasto znalazło się w polskich rękach. Dowódca ppłk Karaszewicz-Tokarzewski tak

napisał w swoim raporcie z 8 grudnia:

O wzięciu Lwowa i wycofaniu się Rusinów zdecydowało otoczenie Lwowa od strony

południowej i wschodniej przez siły ekspedycji i opanowanie górujących w tej stronie nad

miastem wzgórz... Na pochwałę zasługuje I-szy baon 5 pułku Leg. za zdobycie przedmieścia,

koszar i dworca Łyczakowa.

Jednym słowem, pierwszymi doświadczeniami bojowymi 18-letniego Bronisława były żołnierskie

zwycięstwa.

Nastolatek sierżantem

Ukraińcy nie pogodzili się z utratą Lwowa. Pułk jeszcze cztery miesiące walczył z tymi, którzy starali się

odzyskać miasto. 29 i 30 listopada polskie oddziały ruszyły na Sichów i dalej na południe. Wycofanie z

frontu ukraińskiego nastąpiło w pierwszych dniach marca 1919 roku. W lutym prawie 19 letni Bronek

otrzymał awans na sierżanta. To nic dziwnego, ponieważ zaczynał jako piętnastolatek w armii

austriackiej. Podczas walk został ranny w lutym 1916 roku podczas walk nad Ikwą, a w lipcu pod

Równem raniony w lewe ramię i lewy bark.

Twierdza Dyneburg

Następnym zwycięstwem w jakim uczestniczył Bronek było zdobycie Lidy 17 kwietnia 1919 roku. Wraz

ze swoim pułkiem dotarł do Wilna. Walczył na Litwie przez całą wiosnę i lato. We wrześniu bił się

wzdłuż Dźwiny. Pod Dryssą (dziś Wierchniedźwińsk) i Krasławem 5 pp zlikwidował sowieckie

przyczółki. W rejonie Święcian (60 km od Wilna) nastąpił krótki odpoczynek. Pod koniec grudnia pułk

ponownie wyruszył nad Dźwinę, wspólnie z oddziałami wojsk łotewskich zdobył twierdzę w Dyneburgu.

Był styczeń 1920 roku. Polscy żołnierze opuścili miasto w kwietniu.

Pożegnanie z „Zuchowatymi”

W roku śmierci Marszałka przyszedł, dla majora Schlichtingera, czas pożegnania z „Zuchowatymi”.

Przełożeni przenieśli go do 80 pułku piechoty (siedziba Słonim – garnizon Wilno), będącego w składzie

20 Dywizji Piechoty. Powierzono mu dowództwo I batalionu.